يك پروانه را تو دستت گرفتي نميدوني زنده است يا نه اگه دستتو باز كني فرار ميكنه اگه محكم بگيريش مي ميره... دوست داشتنم مثل اين پروانه است...

افسوس آن زمان كه بايد دوست بداريم كوتاهي مي كنيم

آن زمان كه دوستمان دارند لجبازي مي كنيم

و بعد براي آنچه از دست رفته آه مي كشيم

دنياي عجيبي است....وقتي مي خواهي گريه كني شانه اي نداري تا سر بر آن بگذاري و وقتي شانه اي براي گريستن داري ديگر اشكي براي ريختن نداري و نه حتي نيازي به ريختن اشك